บทที่ 4 บทที่ 4
เมื่อไปยืนที่หน้าภัตตาคารแล้ว ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้า เพื่อนสาวร่วมงานของเธอในคืนนี้นั่นเอง อรนุชให้เบอร์ไว้ บอกว่าเธอมีเพื่อนไปทำงานด้วย มันก็ทำให้ญดารินทร์มีความมั่นใจ และรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นนั่นแหละ
“อยู่ไหนแล้ว”
“อยู่หน้าร้านแล้วค่ะ”
“รอแป๊บนะ รถติดอะ เธอชื่ออะไร? เห็นอ้อนบอกว่าเธอมาทำแทนใช่ปะวันนี้” อรนุชบอกกับเธอว่าชื่อในวงการนี้คืออ้อน ให้เธอจำให้ดี ไม่ใช่ชื่ออิ๋ม...ตอนแรกญดารินทร์ก็เอ๋อไปพัก ว่าอ้อนนี่ใคร
“ชื่อหญิง เอ่อ...หรือฉันควรจะชื่ออื่นดี” ประโยคหลังพึมพำกับตัวเอง ทางนั้นหัวเราะเลยล่ะ เมื่อได้ยินแบบนั้น
“เพิ่งเคยมาทำเหรอ? อิอิอิ ปรกติเธอทำงานอะไร? บอกได้ปะ หรือว่าเป็นความลับ ทำเป็นพาร์คไทม์แบบอ้อนเหรอ”
“คือ...เอ่อ...อื้อ”
“อะ พูดมาแบบนี้ก็ความลับแหละ มีผัวหรือยัง? ฉันจะได้สอนเคล็ดลับนิดๆ หน่อยๆ เวลารับลูกค้าให้ อายุเท่าไหร่อะ”
“เอ่อ...ยังไม่มีแฟน อายุ...” คิดจนหน้านิ่ว ว่าเธอควรจะอายุเท่าไหร่ดี ยัยอิ๋มบอกว่าให้แอ๊บอายุน้อยกว่าอายุจริงประมาณสามปี ลูกค้าจะชอบสาวอายุไม่เกินยี่สิบห้า...เซ็กซี่ ขี้เล่น อารมณ์ดี ฟิลแฟน
แต่เธอไม่เคยมีแฟน...
แล้ว...จะยังไงว่ะอีทีนี้
“อายุยี่สิบสี่” แอ๊บไปแล้วก็แทบจะกัดลิ้น...ยี่สิบสี่...เค้าจะเชื่อไหมล่ะถ้าเห็นหน้าเข้าอะ ยัยหญิง!
“เคๆ งั้นเดี๋ยวจะเทรนให้นิดๆ หน่อยๆ ก่อนออกสนาม เธอเอาคนที่เป็นลูกครึ่งไปนะ วันนี้แขกมีสองคน คนหนึ่งคนไทย อีกคนลูกครึ่ง เป็นผู้บริหาร...เราสองคนก็จะต้องแอ๊บสวยดูดีมีความรู้กันนิดๆ หน่อยๆ แขกจะได้ไม่เบื่อ ฉันพูดภาษาไม่ค่อยเก่งมาก ยกแขกลูกครึ่งให้เธอ จะให้ตั้งชื่อให้ปะ...หรือจะใช้ชื่อจริง”
“เธอตั้งให้เลยก็ได้”
“โอเค งั้นจำไว้ว่าเธอชื่อมิยู เอาชื่อนี้ก็แล้วกันเพราะแขกเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นคนที่จะให้เธอบริการอะ ฉันจะถึงล่ะ เดี๋ยวคุยกันก่อนจะเข้างานจริง ลูกค้าจะมาตอนสามทุ่ม ฉันถึงล่ะ เดี๋ยวคุยกัน”
“จ้ะ”
ใจเต้นตึกๆ ชะเง้อมองไปทางถนน รถแท็กซี่จอดพร้อมกับหญิงสาวน่ารักในชุดเดรสสีขาว ก็ก้าวลงมาจากรถ ทางนั้นมองมายังเธออย่างพึงใจ ก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้แล้วขยิบตาให้กับญดารินทร์
“มิยู...น่ารักดูดีเลยแหะ มาๆ มาคุยกัน บรีฟงานกันก่อน”
มือของทางนั้นจับเข้ากับมือของเธอที่เย็นเชียบ เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานขมวดคิ้วนิดๆ เธอก็ยิ้มแหยส่งให้
“มือเย็นมาก กลัวเหรอ งานแรกก็งี้แหละ คร้านงานต่อไปจะติดใจ”
เธอไม่ได้ตอบอะไรทางนั้นได้แต่เดินตามแรงดึงของอีกฝ่ายหนึ่งไป
...................................................................................................................................................
เวลาล่วงไปจนถึงเวลาที่ลูกค้านัดไว้
โรส...เพื่อนร่วมงานของเธอ บรีฟเธอไว้หลายอย่าง ว่าควรทำอะไรยังไงบ้าง ยิ่งเวลานับถอยหลัง ญดารินทร์ก็ยิ่งตื่นเต้น ทางนั้นก็ส่งบางอย่างให้กับเธอ ที่ญดารินทร์ดูยาเม็ดเล็กๆ ในซองพลาสติกที่ทางนั้นส่งให้ก็ขมวดคิ้ว
“ยาแก้เครียดอะ กินสักเม็ดสิ จะได้ไม่ตึงมาก”
ทางนั้นกระซิบ
เธอเม้มปาก...ลังเลว่าจะลองดีไหม แต่แล้วก็ถูกคะยั้นคะยอ และบอกว่าตัวเธอเองก็กินเข้าไปเหมือนกัน ไม่ต้องกลัว ไม่มีอันตราย ทำงานคล่อง ญดารินทร์ไม่รู้ล่ะว่าไอ้ยาแก้เครียดมันคืออะไร แต่เธอก็กินไปแต่โดยดี
ใจของเธอก็ยังเต้นตุบๆ อาการตื่นเต้นไม่ได้คลายลงเลย หน้าของเธอแดงเล็กน้อยเมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง แถมด้วยสมองก็มึนๆ เซื่องๆ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว โรสมองออกก็ยิ้มนิดๆ ดูเหมือนว่ายาจะออกฤทธิ์ล่ะ แม่เพื่อนร่วมงานมือใหม่ของเธอวันนี้ คงจะไม่ทำเรื่องนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็...เธอจะพลอยซวยไปด้วย
ดีที่พกเจ้านี่มา เผื่อยัยมือใหม่ทำเสียเรื่อง
โรสคิดในใจ ตามองไปยังห้องพิเศษ ที่เธอญดารินทร์เข้ามารอแขกพิเศษทั้งสองใจเต้นนิดๆ แขกคนนี้เธอคุ้นเคยเพราะเคยนัดกันมาแล้วสองหน เขาติดใจเธอ...พอสมควร แน่ล่ะว่างานคืนนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนกิน แต่รวมถึงเธอจะต้องกินเขาอีกด้วย...
กินในที่นี้ไม่ใช่อาหาร
และหวังว่าแม่นี่คงจะรู้นะ ว่างานของเธอไม่ได้จบแค่เพื่อนเดต เธอบรีฟไปแล้วว่าอาจจะต้องมีการอยู่ต่อถ้าแขกต้องการ มันรวมไปในค่าจ้างแล้ว เธอบอกเคล็ดลับไปแล้วด้วยว่าทำยังไงถึงจะได้ทิป ดูถึงจะตื่นๆ แต่ถ้าได้ถ้าโดน ได้ทิปหนักๆ คร้านจะติดใจมาทำต่อน่ะสิ งานแบบนี้ง่าย...ไว เงินงาม ใครจะไม่อยากทำ ได้สนุกแถมท้ายอีกด้วย บางคนโชคดีแขกติดใจ กลายเป็นคู่ควงไฮโซ ยาวๆ ไปจนถึงกลายเป็นเมียก็ยังมีเลย
ประตูห้องเปิดออก
แขกของพวกเธอก้าวเข้ามาในห้อง...
ญดารินทร์เห็นหน้า ‘แขก’ ของเธอถนัดชัดตาแล้ว
ถึงกับแทบจะสร่าง...จากฤทธิ์ยา เธอมองเขาด้วยนัยน์ตาเบิกโต อ้าปากหวอด้วยความตกใจ
นั่นมัน!
ท่านประธานหนุ่ม
